Wstęp
Feliks Trusiewicz to postać, która wpisała się w historię Polski jako żołnierz, pisarz oraz inżynier. Jego życie jest przykładem niezwykłej determinacji oraz umiejętności przetrwania w trudnych czasach. Urodził się w listopadzie 1921 roku na Wołyniu, a zmarł 12 października 2019 roku we Wrocławiu. Jako autor książek wspomnieniowych, Trusiewicz skupił się na historii i kulturze Polaków na Wołyniu, co czyni go ważną postacią w kontekście polskiej literatury i historii Kresów Wschodnich. W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej jego życiu, działalności oraz publikacjom.
Życie i losy Feliksa Trusiewicza
Feliks Trusiewicz pochodził z kolonii Obórki w powiecie łuckim. Jego młodość przypadła na czas II wojny światowej, co miało dramatyczne konsekwencje dla jego rodziny i bliskich. W dniach 11-14 listopada 1942 roku, w wyniku zbrodni, którą popełniła ukraińska policja pomocnicza, stracił swoich najbliższych – rodzinę oraz sąsiadów. Sam Feliks ocalał dzięki temu, że w tym czasie przebywał w Rudnikach. Po spaleniu rodzinnej miejscowości, szukał schronienia we wsi Przebraże, gdzie dołączył do lokalnej polskiej samoobrony.
W ramach tej grupy Feliks miał okazję ocalić życie wielu uciekinierom z okolicznych miejscowości. Takie doświadczenia nie tylko kształtowały jego osobowość, ale również były inspiracją do późniejszej twórczości literackiej. Po zakończeniu wojny Feliks został ekspatriowany na Dolny Śląsk, co było jednym z wielu dramatów Polaków wysiedlonych z Kresów Wschodnich.
Edukacja i kariera zawodowa
Po wojnie Feliks Trusiewicz podjął decyzję o dalszym kształceniu się. Ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą w Dęblinie, gdzie uzyskał stopień podporucznika. Niestety, ze względu na sytuację polityczną i zmiany w armii, został relegowany z wojska. Po tej nieprzyjemnej sytuacji przeniósł się do Wrocławia, gdzie kontynuował naukę.
W stolicy Dolnego Śląska ukończył Politechnikę Wrocławską i rozpoczął pracę jako inżynier. Przez wiele lat pracował w różnych instytucjach i firmach związanych z przemysłem chemicznym, jednak jego pasja do historii i kultury zawsze pozostawała żywa. Wrocław stał się dla niego nowym domem, gdzie założył rodzinę i osiedlił się na stałe.
Twórczość literacka
Po przejściu na emeryturę w 1995 roku Feliks Trusiewicz postanowił spisać swoje wspomnienia oraz historię swojej rodzinnej miejscowości. Dzięki wsparciu kuzynki Krystyny Korneluk-Eliasz z USA, udało mu się wydać sześć książek. W swojej twórczości skupiał się głównie na historii oraz kulturze Polaków i innych narodowości zamieszkujących Wołyń.
Jego pierwsze publikacje to dwa tomy „Pokolenie”, które opowiadają o losach Polaków na Kresach oraz o ich codziennym życiu przed wojną i podczas jej trwania. Kolejnymi istotnymi tytułami są „Duszohubka” oraz „Hawryłko”, które koncentrują się na aspektach kulturowych oraz społecznych regionu. „Medalionik” i „Ścieżki mojego życia” natomiast to bardziej osobiste refleksje autora dotyczące jego przeżyć i wspomnień związanych z Wołyńskim krajobrazem.
Feliks Trusiewicz swoją twórczością wypełnia lukę w polskiej literaturze dotyczącej Kresów Wschodnich, dokumentując nie tylko wydarzenia historyczne, ale także emocje i przeżycia zwykłych ludzi. Jego prace są cenione przez badaczy historii oraz miłośników literatury kresowej.
Osiągnięcia i uznanie
Feliks Trusiewicz był nie tylko pisarzem, ale również człowiekiem zasłużonym dla zachowania pamięci o historii Polaków na Wołyniu. Jego prace spotkały się z uznaniem zarówno czytelników, jak i specjalistów zajmujących się historią Kresów Wschodnich. W 1993 roku został odznaczony wyróżnieniem specjalnym przez Instytut Studiów Politycznych PAN za swoją „kresową kronikę rodzinną”. To wyróżnienie potwierdzało wagę jego twórczości oraz jej znaczenie dla polskiej kultury.
Feliks był także aktywnym uczestnikiem życia kulturalnego Wrocławia. Jego publikacje były prezentowane na licznych spotkaniach autorskich oraz konferencjach poświęconych tematyce kresowej. Zawsze chętnie dzielił się swoimi doświadczeniami oraz wiedzą na temat Wołynia.
Zakończenie
Feliks Trusiewicz pozostawił po sobie nie tylko literacki dorobek, ale także niezatarte ślady w historii polskiej kultury kresowej. Jego wspomnienia stanowią cenny dokument czasów, które już minęły, ale których echo nadal można usłyszeć w opowieściach ludzi takich jak on – świadków tragicznych wydarzeń II wojny światowej. Życie Feliksa to historia nie tylko jednostki, ale całej społeczności Polaków wysiedlonych z Kresów Wschodnich. Jego twórczość jest dowodem na to, że pamięć o przeszłości jest niezwykle ważna dla budowania tożsamości narodowej współczesnych Polaków.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).